Συνέντευξη της Ρένας Δούρου στη γαλλική εφημερίδα L’Humanité, «Comment refonder l’Europe?», 26-30 Σεπτεμβρίου 2012
1) Στην Ευρώπη σημειώθηκαν διαδηλώσεις και γενικές απεργίες κατά την ευρωπαϊκής συνθήκης στην Ελλάδα, στο Βέλγιο… Στις 30 Σεπτεμβρίου γίνεται διαδήλωση στη Γαλλία. Γιατί πρέπει να αντιπαρατεθούμε σε αυτή τη συνθήκη;
Η αντίθεση σε αυτή τη Συνθήκη είναι καθήκον όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή πολιτικής τοποθέτησης. Είτε στην Ελλάδα είτε στη Γαλλία, στην Ισπανία είτε στην Ιρλανδία, παντού στην Ευρώπη οι λαοί θα βρεθούν να είναι φυλακισμένοι αυτού του νόμου, του ονομαζόμενου «χρυσού», ο οποίος, στην πραγματικότητα, συνιστά μια πρωτοφανή κοινωνική οπισθοδρόμηση. Με το πρόσχημα της δημοσιονομικής εξυγίανσης, οι πιο αντιδραστικές πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις βρήκαν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν αυτή την κρίση χρέους, την οποία σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, οι ίδιες δημιούργησαν, για να στραφούν κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των πολιτών. Δικαιωμάτων που κερδήθηκαν δύσκολα εδώ και πολλές δεκαετίες, με τίμημα αγώνες και αίμα που χύθηκε στη διάρκεια αυτών των αγώνων… Και επιπλέον πρόκειται και για κακή πολιτική: για μια αυτοκτονική πολιτική, σύμφωνα με τον Τζόζεφ Στίγκλιτζ. Και ως Ελληνίδα, γνωρίζω πολύ καλά σε τι αναφέρομαι…
2) Πώς αυτό το κείμενο επικυρώνει τον τρόπο λειτουργίας των σύγχρονων θεσμών της ΕΕ;
Το σύμφωνο Σταθερότητας, Συντονισμού και διακυβέρνησης, στην πραγματικότητα αυτή η συνθήκη λιτότητας, την οποία θέλησε και επέβαλλε το Βερολίνο και οι ευρωπαίοι εταίροι του, ολοκληρώνει την αρχιτεκτονική που ξεκίνησε το Σύμφωνο Σταθερότητας, για την ίδρυση του ευρώ σε βάσεις εγγενώς στρεβλές. Με άλλα λόγια, έχουμε την ολοκλήρωση μιας κατάστασης. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολιτική που είναι οικονομικά άχρηστη, κοινωνικά επικίνδυνη και δημοκρατικά οπισθοδρομική! Γιαυτό και πρέπει να την καταπολεμήσουμε πάση θυσία! Γιατί διακυβεύεται το μέλλον της Ένωσης. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προσέξετε το γεγονός ότι το κείμενο αυτό μεταφέρει περισσότερες εξουσίες επιτήρησης και / ή ελέγχου, σχετικά με τους εθνικούς προϋπολογισμούς, σε μη εκλεγμένα όργανα, όπως είναι η Κομισιόν, σε βάρος των εθνικών κοινοβουλίων. Κάτι που σημαίνει ότι κατά βάθος πρόκειται για ένα εξαιρετικά αντιδημοκρατικό κείμενο.
3) Πώς μπορεί να αλλάξει ο συσχετισμός των δυνάμεων και να ξαναδοθεί περισσότερη εξουσία στο λαό;
Χρειάζεται αγώνας σε δύο επίπεδα – σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό, προκειμένου να ακουστεί η φωνή μας. Και παράλληλα μας χρειάζεται να συνεχιστεί ο αγώνας στο δρόμο και μέσα στα κοινοβούλια. Γιατί σας διαβεβαιώνω ότι αν η φωνή μας γίνει ισχυρή, οι αντίπαλες δυνάμεις θα υποχωρήσουν. Σήμερα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια μη αναστρέψιμη πολιτική. Αυτό είναι λάθος! Σε μας πέφτει το χρέος να τους δείξουμε ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι που μπορούμε να πάρουμε. Δεν είναι εύκολο αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Και η διαδήλωση της 30ης Σεπτεμβρίου μπορεί να είναι σημαντική φάση, μπορεί να κάνει τη διαφορά.
4) Πώς μπορεί να μετατραπεί η οικονομική Ευρώπη σε κοινωνική Ευρώπη;
Σίγουρα όχι με Σύμφωνα όπως αυτό. Πρέπει επειγόντως να επανιδρύσουμε την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό ιδεώδες, με την έννοια της περισσότερης αλληλεγγύης, ανάπτυξης, δημοκρατίας. Γιατί σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο τα οικονομικά θέματα, αλλά επιπλέον το θέμα της δημοκρατίας! Αν προσφέρουμε στην Ευρώπη μια κοινωνική ασπίδα, θα δούμε ότι φαινόμενα της σημερινής περιόδου δημοκρατικής οπισθοδρόμησης, όπως αυτό της Χρυσής Αυγής, θα εξαφανιστούν. Περισσότερη κοινωνική, αλληλέγγυα Ευρώπη, λιγότερες φασιστικές δυνάμεις! Αυτοί οι αγώνες συνδέονται και για αυτό η αποστολή μας πρέπει να είναι πολύμορφη και αποφασιστική. Πρέπει, για παράδειγμα, να απονομιμοποιήσουμε τα μη εκλεγμένα όργανα, όπως η Κομισιόν, που επιδιώκει να διαχειρίζεται τη ζωή μας. Η Ευρώπη θα είναι δημοκρατική και κοινωνική ειδάλλως θα εξαφανιστεί…
