Της Ρένας Δούρου, Δημοσιεύθηκε στο www.aixmi.gr, 3 Μαρτίου 2011
Ο αγώνας των αιγύπτιων, νέων, ηλικιωμένων, γυναικών, από όλες τις κοινωνικές τάξεις, στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου, έχει πλέον περάσει στην Ιστορία. Οι εικόνες από τις σκηνές που έστησαν οι διαδηλωτές στο κέντρο της πλατείας, οι τραυματίες με τα ανοιγμένα κεφάλια από την ξαφνική επίθεση ανακατάληψης των πληρωμένων μπράβων του καθεστώτος και, τέλος, οι σκηνές της απερίγραπτης, μέχρι αγαλλίασης, χαράς του πολύχρωμου πλήθους, τα γέλια, οι κραυγές ενθουσιασμού, εκείνη την αξέχαστη Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου, όταν γινόταν γνωστή η ανακοίνωση της στρατιωτικής επιτροπής σχετικά με την αποχώρηση του Μουμπάρακ από την προεδρία, μετά από τριάντα χρόνια εξουσίας – όλα τούτα είναι πλέον κοινή μας μνήμη, έχουν καταγραφεί στην Ιστορία όχι μόνο των Αιγυπτίων αλλά και όλων μας. Και αυτή την Ιστορία πρέπει να τη σεβόμαστε. Όλοι μας!
Όσο κι αν επιθυμούμε να δούμε μια επανάσταση αυτού του είδους, λαϊκή, αυθόρμητη, χαμογελαστή, χωρίς βία, να γίνεται και στη χώρα μας –κάτι διόλου απίθανο στο άμεσο μέλλον, καθώς οι συνθήκες ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, «χάρη» στην πολιτική ακραίας λιτότητας της κυβέρνησης Γ. Α. Παπανδρέου– δεν έχουμε ωστόσο κανένα δικαίωμα, ως σκεπτόμενοι πολίτες, να «διατάζουμε» την πραγματικότητα να λάβει χώρα όπως εμείς τη θέλουμε! Δεν μπορούμε, με άλλα λόγια, να …ανακοινώνουμε ότι «το Σύνταγμα θα γίνει Ταχρίρ!», επειδή έτσι θα επιθυμούσαμε. Απλούστατα, γιατί αυτή η ανακοίνωση-προσταγή έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με την ουσία και το πνεύμα της αιγυπτιακής εξέγερσης: οι αιγύπτιοι εξεγέρθηκαν ενάντια στις ανακοινώσεις-προσταγές του καθεστώτος, ενάντια σε αυτή τη λογική, ενός καθεστώτος που μάλιστα αντλούσε την όποια ιστορική νομιμοποίησή του από ριζοσπαστικές, ακόμα και «επαναστατικές» καταβολές…
Δεν είναι δυνατόν να αγνοούμε με τον πιο προκλητικό τρόπο πραγματικότητες και ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν μια κοινωνία όπως η αιγυπτιακή, όλα όσα συνθέτουν το ιδιαίτερο παζλ ενός λαού και μιας κοινωνίας που σήμερα βρίσκονται σε μια κρίσιμη καμπή του βίου τους: μια μεταβατική περίοδο που είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει οριστικά τα δεδομένα τους – προς το καλό ή το λιγότερο καλό, άγνωστο. Το βέβαιο είναι ότι τούτες τις ημέρες οι Αιγύπτιοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα σε ένα νέο τοπίο, που σε μεγάλο βαθμό διαμόρφωσαν οι ίδιοι. Λίγο νωρίτερα, τη δική τους ιδιαίτερη πορεία προς μια μετά-αυταρχική κοινωνία είχαν ξεκινήσει οι Τυνήσιοι, με την έξωση του Μπεν Άλι, με τα δικά τους ειδοποιά στοιχεία. Τι κοινό μπορούν να έχουν αυτές οι δύο περιπτώσεις (αλλά κι εκείνη της Λιβύης) με τη χώρα μας; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν κοινά σημεία, πέραν της αυθαίρετης βούλησης ορισμένων να συγκρίνουν ανόμοια πράγματα.
Οι επαναστάσεις, οι λαϊκές εξεγέρσεις, η αντίσταση των πολιτών, δεν αποτελούν «εξαγώγιμο προϊόν», είναι απόρροια συγκεκριμένων κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών, στις οποίες μετέχουν πολιτικοί σχηματισμοί, συνδικάτα, οργανώσεις πολιτών, η κοινωνία. Όπως άλλωστε έγινε και στον Μεσοπόλεμο, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση: δεν εξήχθη σε καμία άλλη χώρα, όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι ιδαλγοί… Καλά, τίποτα δεν έμαθαν από τότε μέχρι σήμερα;
