🔻«Το αν θα πάω κομμωτήριο ή αν θα βάψω τα νύχια μου, είναι επιλογή μου.
Αλλά το αν θα αγοράσω σερβιέτες ή όχι, δεν είναι επιλογή μου.»
Στο Mesogeios TV με τον Θάνο Τζιούβελη
Τριάντα χρόνια μετά, οι «Απόντες» εξακολουθούν να είναι παρόντες.
Χθες, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Νίκος Γραμματικός τιμήθηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο για το σύνολο του έργου του.
Ένας σκηνοθέτης που ανανέωσε το ελληνικό σινεμά, αφηγήθηκε με τόλμη και ευαισθησία τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας και δημιούργησε ταινίες που συνεχίζουν να συγκινούν και τις νεότερες γενιές.
Οι «Απόντες» είναι και ένα κομμάτι από τα νιάτα μας. Από τις παρέες, τα όνειρα, την αίσθηση πως όλη η ζωή ήταν μπροστά μας. Και χθες, τριάντα χρόνια μετά, ξαναβρεθήκαμε για λίγο με εκείνους που ήμασταν τότε.
Ο ίδιος ο Γραμματικός, με αφοπλιστική σεμνότητα, αφιέρωσε μέρος του βραβείου σε όσους έφυγαν. «Ο κατάλογος των απόντων μεγαλώνει», είπε. Και ξαφνικά ο τίτλος της ταινίας απέκτησε μια ακόμη πιο βαθιά σημασία.
Μπράβο στον Άκη Σακελλαρίου, πρόεδρο του ΔΣ του Φεστιβάλ, και στον καλλιτεχνικό διευθυντή Ορέστη Ανδρεαδάκη. Για την πρωτοβουλία να τιμήσουν έναν τόσο ξεχωριστό δημιουργό, αλλά και για ένα Φεστιβάλ που κρατά ζωντανή τη μνήμη του ελληνικού κινηματογράφου και τη συστήνει στις επόμενες γενιές.
Σε όλη την Ελλάδα, όταν ένα έργο καθυστερεί, λέμε «σαν το γεφύρι της Άρτας».
Εμείς οι Κορίνθιοι λέμε «ακούω τις μπουλντόζες». Η εν λόγω φράση αναφέρεται στο πολύπαθο έργο του Φράγματος του Ασωπού.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ξεβάλτωσε το έργο, φτάνοντας το στο 85%. Σήμερα, επτά χρόνια μετά, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το προχώρησε μόλις 5%.
Η Κορινθία ακόμη περιμένει.
Όταν ο @angelostsekeris με κάλεσε να παρουσιάσω το βιβλίο του με τίτλο «Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο» στο Βραχάτι Κορινθίας, ανταποκρίθηκα θετικά αμέσως.
Ακριβός σύντροφος, συνεπής δημοσιογράφος. Ο Άγγελος είναι ένας άνθρωπος που κατανοεί απόλυτα τις ευθύνες που έχει ως λειτουργός της ενημέρωσης απέναντι στην κοινωνία, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας.
Ακόμη και σε δύσκολα φεγγάρια, κατάφερνε μέσα από την Αυγή (την οποία τίμησε και από το πόστο του διευθυντή) και το Κόκκινο, να βοηθήσει τους πολίτες να αποκτήσουν μια ακηδεμόνευτη και νηφάλια άποψη για τα πυκνά γεγονότα που όρισαν την τελευταία δεκαπενταετία
Συνεπώς δεν με ξάφνιασε η μαζικότητα της χθεσινοβραδινής παρουσίασης στο βιβλιοπωλείο Μπιτσάκου. Αλλά ομολογώ πως με συγκίνησε.
Συναντήθηκα με συντρόφους που μπορεί οι δρόμοι μας στο παρελθόν να χώρισαν, αλλά οι αγωνίες μας για το μέλλον της Αριστεράς παραμένουν κοινές.
Άγγελε σε ευχαριστούμε!
Σάββατο πρωί στην λαϊκή αγορά Κορίνθου. Επιστροφή στα πάτρια .
Ομόηχα, ομόρριζα
πόλη, πολίτης, πολιτική, πολιτισμός.
Μια ξεχωριστή συνέντευξη με τον Αλέξη Βάκη, @stokokkino1055
Βρείτε τον σύνδεσμο της συνέντευξης στα stories.
Πρώτη μέρα της επίσκεψης μας στην Κόρινθο.
Συναντηθήκαμε με εργαζόμενους, με ελεύθερους επαγγελματίες, με αυτοδιοικητικούς. Μας μετέφεραν τις αγωνίες, τους προβληματισμούς τους, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Μας έδωσαν αρκετή «δουλειά» για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Η Κόρινθος σηκώνει μεγαλύτερο φορτίο από αυτό που μπορεί να αντέξει. Αλλά η κυβέρνηση μεριμνά μόνο για τους «υμετέρους».
🔻«Μία φορά αυτοδιοικητικός, πάντα αυτοδιοικητικός.»
Στο Συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα μίλησα ως κάποια που υπηρέτησε την Αυτοδιοίκηση εννέα χρόνια. Ξέρω καλά τι σημαίνει να συγκρούεσαι με συμφέροντα και να πρέπει να δίνεις λύσεις σε προβλήματα με περιορισμένους πόρους.
Η εξουσία που είναι εγγύτερα στον πολίτη, και που μπορεί, όχι μόνο να επιλύσει τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών, αλλά να ανατάξει την πολιτική αξιοπιστία, είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι όταν παίρνουν αρμοδιότητες από τους Δήμους. Είναι όταν τους δίνουν αρμοδιότητες χωρίς πόρους και χωρίς προσωπικό. Και φτάνουμε στο παράλογο: για ευθύνες του κεντρικού κράτους, στο εδώλιο να κάθονται οι Δήμαρχοι. Καλούνται να απολογηθούν για αποφάσεις που δεν πήραν, για αρμοδιότητες που δεν τους ανήκουν και για χρήματα που δεν τους δόθηκαν.
Η κυβέρνηση οδηγεί τους Δήμους στα όρια της χρεοκοπίας, καταργεί τον δεύτερο γύρο στις αυτοδιοικητικές εκλογές και μας λέει ότι το κάνει για οικονομία. Από πότε κοστολογούμε τη δημοκρατία;
Η Αυτοδιοίκηση δεν χρειάζεται άλλα λόγια σε προεκλογική περίοδο. Χρειάζεται χρήματα, αυτονομία και μια Πολιτεία που τη σέβεται.
🔻Στην κοινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
«Η Αριστερά γνωρίζει καλά ότι οι θεσμοί κατακτώνται και υπερασπίζονται με αγώνες. Δεν αποσύρεται από το πεδίο.
Δεν επιτρέπεται στις μέρες μας να μιλάμε γενικά και αόριστα για μια απαξιωμένη Βουλή,
ενώ η Αριστερά έδινε τη μάχη μέσα στη Βουλή ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια της ιστορίας.
Ακόμη και τότε που αγωνιστές οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Ηλίας Ηλιού και τόσοι άλλοι υπερασπίστηκαν από τα κοινοβουλευτικά έδρανα τη Δημοκρατία, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα του λαού.»
Τι συμφωνήθηκε για την Μονή Σινά; Που είναι το πατριωτικό φρόνημα όσων μετέρχονται των εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων τώρα που δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενο της συμφωνίας;
Συγκίνηση και τιμή κυριαρχούν μέσα μου για το Ιωνικό Κέντρο.
Ένα κέντρο διαφύλαξης της ιστορικής μνήμης και της παράδοσης του Μικρασιατικού Ελληνισμού.
Πέρα από συγκίνηση και τιμή, αισθάνομαι και υπερηφάνεια. Γιατί ήταν η δική μας διοίκηση στην Περιφέρεια Αττικής, η Δύναμη Ζωής, που συνέβαλε καθοριστικά, με την χρηματοδότησή της, στην υλοποίηση του Ιωνικού Κέντρου.
Ήταν Μάιος του 2019 όταν μαζί με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας - Φιλαδελφείας κ. Γαβριήλ βάζαμε εδώ τον θεμέλιο λίθο για να γίνει πράξη το όραμα του.
Το όραμα για ένα κέντρο – σημείο αναφοράς που υπερβαίνει τα τοπικά σύνορα της Ιεράς Μητρόπολης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας.
Το Ιωνικό κέντρο που ταυτίζεται με την προσφυγική μνήμη.
Την μικρασιατική μνήμη ως σύγχρονη παρακαταθήκη πολιτισμού και παιδείας.
Μνήμη που δεν γνωρίζει σύνορα. Μνήμη που μας γεμίζει υπερηφάνεια και αισιοδοξία.
🔻Πίσω από την λέξη επιχειρηματικότητα δεν είναι οι δείκτες των reports, αλλά οι άνθρωποι που «σηκώνουν ρολό».
🔻Εμείς προτείνουμε:
📌κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών και των ατομικών επιχειρήσεων
📌μείωση του φορολογικού συντελεστή από 22% σε 17% για κέρδη έως και 220.000 ευρώ,
📌πλήρη κατάργηση του εναπομείναντος τέλους επιτηδεύματος
📌μείωση της προκαταβολής φόρου στο 50% για τα νομικά πρόσωπα
📌ακατάσχετο επαγγελματικό λογαριασμό με δίκαιους κανόνες
Δεν μου άφησε πολλές υπογραμμισμένες φράσεις. Μου άφησε, όμως, την ευχαρίστηση μιας ιστορίας που κυλάει αβίαστα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.
Η «Ομπρέλα του Αγίου Πέτρου» του Κάλμαν Μίκσατ, σε μετάφραση Άγγελου Σ. Βλάχου από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα, ήταν μια ανάγνωση που απόλαυσα ακριβώς γι’ αυτό.
Ο Μίκσατ χτίζει έναν κόσμο γεμάτο καθημερινούς ανθρώπους, μικρές συμπτώσεις, χιούμορ, προλήψεις και θρύλους. Η αφήγησή του έχει μια αμεσότητα που σε κάνει να νιώθεις ότι ακούς μια ιστορία και όχι ότι διαβάζεις ένα μυθιστόρημα.
Βέβαια, είναι και ένα βιβλίο του 19ου αιώνα. Σε αρκετά σημεία συναντά κανείς εκφράσεις και αντιλήψεις που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε μη πολιτικά ορθές.
Προσπάθησα, όμως, να τις εντάξω στο πνεύμα της εποχής στην οποία γράφτηκε και όχι να τις κρίνω με τα μέτρα του 2026.
Στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης διάβασα μια φράση του ίδιου του Μίκσατ που, νομίζω, εξηγεί όσο λίγες τον τρόπο με τον οποίο αφηγείται τις ιστορίες του:
«Έμαθα να διηγούμαι μια ιστορία όχι από τους Ούγγρους συγγραφείς μυθιστορημάτων αλλά από τους Ούγγρους χωρικούς.»
Ίσως γι’ αυτό η αφήγησή του έχει τόση φυσικότητα.
Αυτή τη φορά κράτησα μόνο μία υπογράμμιση, από τη σελίδα 337:
«Τα λόγια, όσο κι αν είναι σοφά, είναι φτωχή παρηγοριά.»
Κλείνοντας το βιβλίο, σκέφτηκα ότι γι’ αυτό αγαπώ την ηθογραφία. Γιατί μέσα από τις μικρές ιστορίες των ανθρώπων καταλαβαίνουμε καλύτερα τις μεγάλες αλλαγές των κοινωνιών. Κι όταν αυτό γίνεται με χιούμορ, ελαφρότητα και αφηγηματική δεξιοτεχνία, τότε το ταξίδι της ανάγνωσης γίνεται ακόμη πιο όμορφο.
🔻7 μήνες μετά ο Οδοντωτός είναι ακόμη ακινητοποιημένος.
Το τρένο-ορόσημο της Αχαΐας ρημάζει με κυβερνητική ευθύνη. Η τελευταία ολική συντήρηση έγινε πριν από 20 χρόνια.
Οι ζημιές στον τουρισμό, στις επιχειρήσεις, στα χωριά, τεράστιες.
Φέρνουμε ξανά το θέμα στην Βουλή. Γιατί μια επταετία αλαζονείας δεν έχει το δικαίωμα σβήσει 130 χρόνια ιστορίας.
Πριν από χρόνια, με δύο πολύ αγαπημένους φίλους, τη Φωτεινή και τον Γιώργο, κάναμε μαζί αυτή τη φωτογράφιση.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία μού προκαλούσε πάντα γέλιο. Το κατάμαυρο φόντο, ο δραματικός φωτισμός, οι σκιές που αναλαμβάνουν να αναδείξουν κάθε ρυτίδα με αξιοθαύμαστο ζήλο… Κάτι ανάμεσα σε καλλιτεχνικό πορτρέτο, ταινία τρόμου και οντισιόν για στοιχειωμένο αρχοντικό.
Και τώρα που μας ήρθαν και τα ξενόφερτα έθιμα του Halloween, σκέφτηκα πως επιτέλους βρήκα τη θέση αυτής της φωτογραφίας στον κόσμο.
Η Φωτεινή και ο Γιώργος είχαν καλλιτεχνικό όραμα. Εγώ, όπως αποδείχθηκε, είχα από τότε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα στο μεταφυσικό.
